VOL OF LOOS

Fragiliteit, vergankelijkheid en vervreemding zijn begrippen die voortdurend in mijn werk terugkeren. Ik werk met alledaagse materialen: agar-agar, peren, eieren, kauwgum, kaas. Materialen die op papier een boodschappenlijstje kunnen vormen. Ze sluiten aan bij die begrippen, en vormen een samenwerkingsverband tussen mijn handelen en het natuurlijke verloop van een vergankelijk materiaal. Het werk leeft en gaat dood. Mijn werk heeft geen door mij voorgeschreven betekenis: het performatieve karakter is voor mij het belangrijkst. Het is aan de toeschouwer zelf om invulling te geven aan wat het verder representeert.

Sinds we midden-maart vrij abrupt uit onze veilige atelieromgeving werden gerukt, vond er een letterlijke en figuurlijke naar-binnen-kering plaats. Voorheen ging ik bewust biografische onderwerpen uit de weg. Ik hield standvastig vol dat er een scheiding bestond tussen de persoon Andrea en de kunstenaar Andrea. Ik sloot samensmelting van de twee uit.

Toen we allemaal noodgedwongen werden overgeleverd aan het begrensde gebied dat we thuis noemen, vond die samensmelting onherroepelijk plaats. In plaats van materialistische waarde, hield ik me bezig met sentimentele waarde: van fysiek naar mentaal. Afgelopen december verhuisde mijn opa uit het huis waar hij het grootste gedeelte van zijn leven heeft gewoond: met en zonder oma. Parallel aan zijn verhuizing liep mijn eigen verhuizing. Na een relatie van bijna 7 jaar besloten mijn toenmalige vriend en ik om uit elkaar te gaan. Het was een beetje onwerkelijk: mijn opa en ik, tegelijkertijd. Twee generaties uit dezelfde bloedlijn die hun hele hebben en houwen in dozen een nieuwe fase van hun leven in verhuisden.

De persoon Andrea is van nature een sentimenteel mens. Vroeger was alles beter. Vroeger is heilig. Ik heb zolang ik me kan herinneren moeite afstand te doen van dingen. Als jong meisje zei ik al dat mijn kleren bewaard moesten worden voor mijn toekomstige kinderen. Betekenis wordt toegekend aan objecten. De dingen zijn slechts dingen, maar ze belichamen iets anders. Ze worden artefacten die een bepaald tijd of persoon vertegenwoordigden. Afscheid doen van de dingen zou afbreuk doen aan de herinnering.
De fusie van persoon en kunstenaar die door de nieuwe situatie plaatsvond, zorgde ook voor nieuwe vraagstukken: Wat is thuis? Welke waarde kennen we toe aan de spullen waarmee we ons omringen?

Ik denk vaak aan de bekende zin ‘Alles van waarde is weerloos’ uit De zeer oude zingt van Lucebert (1954). Ik vraag me af of het ook valt om te keren: Is alles wat weerloos is ook waardevol? Is er waarde te vinden in de weerloosheid van de dingen? De weerloosheid van een voorwerp maakt misschien dat we er voorzichtiger mee omgaan. Als je weet dat iets niet voor altijd is, koester je het misschien meer. Zo werk dat voor mij in ieder geval vaak. Die kwetsbaarheid geeft de dingen betekenis.

Vol of loos is een overkoepelde titel die de rode draad in mijn werk aangeeft. Ik probeer met minimale interventies en met respect voor het materiaal te spelen met de vraag: Wanneer is iets waardevol- of loos?

 

 

(english)

Fragility, transcience and surrealism are recurring themes within my work. I often use everyday materials: agar, pears, eggs, bubblegum, cheese. Materials that, on paper, read like a grocery list. They embody these themes and form a partnership between my actions and the natural course of the perishable material The artwork lives and dies. My work has no pre-assigned meaning: for me, it’s performative character is most important. It is up to the viewer to give substance to what it further represents.

Since we were abrublty told to leave the familiar confines of the artstudios provided to us by school as a result of the corona virus, I was forced to change my perspective. The mandatory isolation resulted in me not only literally residing inside, but also looking for inspiration within myself. Previously, I deliberately avoided biographical topics. I claimed there was a clear separation between the person Andrea and the artist Andrea. I rejected the idea of letting the two merge.

Being stuck at home, that merging took place nevertheless. Instead of working with materialistic value, I started working with the notion of sentimental value: a shift from physical to mental.  Last december my grandfather moved out of the house he lived in for most of his life: with and without my late grandmother. During that same period, I moved as well. After a relationship of nearly seven years, me and my previous partner decided to go our separate ways. It was a little surreal: my grandfather and me, simultaneously moving onto a new chapter of our lives,

The person Andrea is sentimental to a fault. The past is sacred. I’ve had trouble parting with things for as long as I can remember. As a little girl I used to say that I wanted to keep the clothes I outgrew for my future-children. Everything had to be preserved. Things are just that: things. It’s what they embody that makes me incapable of throwing them away. They become artifacts that represented a specific time or person. Parting with the object would detract from the memory.
The merger of person and artist, forged through this new world, created new themes: What is home? What value do we attach to the things we surround ourselves with?

There’s a well known Dutch phrase, originating from the poem De zeer oude zingt by Lucebert (1954), that goes ‘Alles van waarde is weerloos’. Which, roughly translated, means as much as: ‘Everything that’s valuable is defenseless’. I often wonder if it could be reversed. Is everything that is defenseless valueable? Is there a value to be found in defensless things? The defenselessness of an object may make that we handle it with more care. If you know something isn’t always gonna be there, you may cherish it more. Atleast that’s true in my case. That vulnerability gives things meaning.

Vol of loos is an umbrella title that indicates the common themes within my work. It refers to the Dutch words Waardevol (valuable) and Waardeloos (worthless). With minimal interventions and with respect for the material, I try to play with the question: What makes something valuable- or worthless?

 

 

 

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *